قلم انگشتان لاغرم خاک را بر هم می زند تصویری نامفهوم می کشد و باز زیر و رو می کند تا به قطع معترف شود نشانی نیست "فانا خلقناكم من تراب..." ؟ اشکهایم را سیلاب میکنم تا خاک گل شود و هر چه گلهای چسبناک را می مالم تا مجسم شود "ولقد خلقنا الانسان من سلاله من طین ..." ولی باز هم هیچ اثری نمی بینم یاد مرحوم شریعتی می افتم و گلایه هایش از این که دیگر آسمان کویر راهی نیست بسوی دوست داشتنی هایش و می اندیشم من هم دیگر همان کودک نیستم که از خاک آفریده شده بود و گل برایش دستمایه آفرینش بود چه تلخ است که "و نفخت فیه من روحی ..." دیگر برای من سئوال برانگیز شده !

ای داد بر من چه می گذرد بر این دل یخزده من که دیگر در قنوت جرات ندارم بگویم "و قال ربکم ادعونی استجب لکم ان الذین یستکبرون عن عبادتی سیدخلون جهنم داخرین" گو در جهنم خانه کرده ام و امروز همان روز است که هرقدر بسوزم باز گوشت بر می آورم تا عذابم جاودانه باشد ...

کیست که آیه ای از کنج اتاقم را باز برایم بخواند" و اذا سالک عبادی عنی فانی قریب اجیب دعوه الداع اذا دعان فلیستجیبوا لی و لیومنوا بی لعلهم یرشدون" وای که گمشده من کجاست ؟ دلتنگ آنم که زمزمه دعایی عاشقانه بشنوم ...

خدایا چه بگویم؟بترکان این دل را، بگردان این تافته که بر جانمان بافته اند از آن ریسمانها که خود رشتیم.

دل مشروبی مستم پر دردست امشب

          خون سردم شره کرده ست       روی تیزی فواره ی عمر
تاقچه شیدایی من، بی نوا طاق شدست
          روح من می رنجد         از گزش ترجمه ی ناهمخوان
لب و گوشم به نگاهم بسته
       چشم من پر ز هیاهوی شبیست
               که ازان می ترسید
                     و توهم مرگیست 
                               که ازآن دلتنگید
همه صبح و شبِ بی چیزیَم      نم و باران زدگی می جوید
    از کجا؟            مگر از تار ناکوک مرادم            کاندکی ساز شده
         گو چمیدن بکند         اشک لغزان و هوسناک بهشت!

عندلیبا چه عجب داری تو؟

  من صلیبی دیدم      که زمین می کشدش  

  و گل سرخی دیدم      بی هوای جنبیدن شبنم فجر

  من پرستوی کبابی دیدم        بر سر سفره افطاری کرکس پیر

عندلیبا چه عجب داری تو؟

عنقریب است بپرم
                  و حتی شاید                                            

                                  به سر کوچه اخلاص رسم.

درگذرنده ترین تورا فریاد می کنم:

هر چه بیشتر می کوشم ملولتر از بسیاری گناهان خود می جوشم گویی به هر لحظه هزارها جام زهر می نوشم چه کنم که در سبیل بی طاعتی چنین نکوشم... ندانم بر چه باید فخر فروشم؟ بر کهی خود؟ ار بر مهی تو عزت طلبم عجب نیست! عزیزا جز مهتری تو که بر همه عالمیان سایه گسترده هیچ نداریم. الها کی رحمی رسد از عرش قدسی تو؟

تصنیف خاطره ساز مرغ سحر از استاد بهار همشهری شکرسخنمان نه تنها در ماهور شجریان به دل می نشیند، که با صدای مهدی و سه تار آزاد و تنبک حامد هم می تواند در روزهای غم زورق شکسته چشمان ما را غرق به اشک کند. در این مرداب گند گرفته چشمانم جایی برای سیاحت ندارند.

    اگر پاچه هاي شلوارم تا زانو در گل نميشد بعيد بود دوباره حوصله نوشتن داشته باشم خوب آنقدر سرخورده بي ريختي ها هستم كه شعارم شده "مرنجان دو بيننده را".
    ديروز ورزشگاه كارگران بودم وسط زمين، روي سكو، اين گوشه، آن گوشه، نزديك جايگاه همانجا كه خاتمي اسب چموش سخنش را مي راند. همانجا كه به قول دوستان فريادها و جيغ هاي گوجه سبزهاي هيجان زده گوشها را نشانه كرده بودند، همانجايي كه صداي بلندگوها كفاف نميداد، ومن با كت و شلوار اطو شده وساسپندر پوشان جرات كردم درچمن غرق به گل تا زانو فرو روم و تسبيح سبزم را دور مچم بپيچم و با تمام وجود ناگفته هايم را از بطن كدر و رنجورم بيرون ريزم. آنجا بودم، آن لحظه ها به اندازه وقتي با اتوبوس پايانه آزادي سرشب فشار داده مي شوم و همسوي ترمز و سيل جمعيت موج بر ميدارم  فشار خوردم و موج برداشتم. به اندازه وقتي سر ظهر تابستان هاي كودكي زير آفتاب براي مرغ و جوجه هايم نان خشك مي كوبيدم عرق كردم و به اندازه يك كودك با ركابي و شلوارك رها بودم انگار اطو و اپل كت اصلا عدم بوده، ده دقيقه قبل روي صندلي تاكسي سبز به يك راي خاموش متشخصانه كبريت زده بودم و حالا مثل كودكي هايم شده بودم. آزاد و رها و بي قيد ... آنقدر انرژي مثبت گرفتم كه اگر نتيجه انتخابات برخلاف ميل نباشد محال است به اين زودي سرد شوم .
    از سياست نمي گويم سياستمداران و آگاهان اين كاره اند و كم نيستند وب نوشته هاي لحظه به لحظه رجلان سياسي!!! سخنراني خاتمي تمام شد مردم بيرون ورزشگاه ريخته اند هرچند اعلام شده ستاد مركزي برنامه اي ندارد ولي حركت هاي خودجوش همه جا هستند شعار مي دهند و از رقيبان شعار مي شنوند، متلك مي گويند و مي شنوند و بعد مي خندند درست مثل اداره. خيابان بند مي آورند ولي نه مثل قديم ها از جنس ديگري است. دختري كه نوار پرچم ايران به دست دارد وقتي مورد سئوال قرار مي گيرد چرا احمدي نژاد؟ مي گويد:" موسوي فاز نمي ده، اينجور تا خانه هر كس يه چيزي مي پرونه، حالي ميده، كلي مكالـله (بر وزن مفاعله) مي كنيم"!!! از خيلي ديگران هم كه مي پرسي جوك ديگري مي گويند ولي اگر قصه حسين كرد شبستري را هم از اول تا آخر صد مرتبه بخواني تا از بر شوند نرود ميخ آهنين در سنگ. شب ميشود جوانها چپي و راستي جايي مي يابند تا حنجرهايشان را بدرانند،‌ چه شال سبز، چه پرچم ايران، چه چفيه، چه هر دو. ايكاش مسئولان همه اين جوانها، همه اين مردم را مي ديدند. من مي ترسم؛ حرفهاي آنها به زباني ديگر است ايكاش كساني باشند كه اوضاع را بفهمند... اين صف آرايي ها بي معني نيست.

اشکهایم نای دویدن ندارند نفسشان بریده و شوری خونابه ی گلوی خشک چشمخانه بیشتر می هراساندش . لب پایینم با قاچ عمیقش مثل پره های قرمز دماغم آرام می پرد و مرتعش مجسمه می شود ، قطره ای بزاق لزج شره می کند و به کندی مقصدش گم می شود معلق ماندن تنها راه اوست . قلبم فاصله ای گفتنی تا دهانم ندارد کم و محکم می کوبد تک تک میله های قفسش سرودی از مرور خاطرات دلزدگی فریاد میکنند ...

مثل اشکی كه فراموش شده 

    زود می آید زود

هميشه فكرم اين بود اگر پيشامد شد و گفتار و پندار و كرداري  نكو از ما صادر شد محضا لله باشد  كه لااقل داغ سوداگري بر سينه ي پيشانيمان ننشيند قديم ها تحقيقي خرد كه تكليف تابستان دوم راهنمائيم بود حول بهشت در منابع اسلامي و بالاخص قران داشتم ولي تنفرم از بازاري شدن مرا بازداشته بوده تا حتي دقايقي به بهشت نگاه كنم چون ذهنم لبريز بود از اين حكايت : ((نكوكاران چند دسته اند اول آنانكه محض خوشايند مردمان دنيا جبينشان گره گرفته پس مزدشان را از مردم دنيا برگيرند دوم مردان سوداگريند كه ثمن عملشان بهشت است و در كاوش همانند البته اگر خبطي نكنند اجرتشان درآغوش كشند سوم دسته مخلصان و ادبارند كه جز براي خدا قدم برندارند و پاداش ايشان هم رضاي ايزدست ان شاء الله بدان نائل آيند.))

شیخ ابوالحسن خرقانی : کاشکي بدل همه خلق، من بمردمي تا خلق را مرگ نبايستي ديد... کاشکي حساب همه خلق با من بکردي تا خلق را به قيامت حساب نبايستي ديد. کاشکي عقوبت همه خلق، مرا کردي تا ايشان را دوزخ نبايستي ديد. بهترين چيزها دليست که در وي هيچ بدي نباشد.

این روزها دردمند برخود می پیچم که پشت دروازه و نرسیده به کوی اول به پای مانده ملولی می کنم عجبا بر منی که چنین رهرویی ام ، راهبریم پیشکش .

 گاندي: از گناه تنفر داشته باش نه از گناهكار(بيشتر انتظار داشتم اين سخن تاگور باشد)
عادت مالوف چيزي غير از خواهش هاي ذهن گانديست ، و اعتقاد غالب برآن قائم كه رحمت بر گناهكار هرز دادن محتواي توبره محبت ماست و خراجي بي مورديست و اگر ته بكشد چه ها كه نشود؟ گناهكار نيز بايد به اشد مجازات برسد لازم باشد هر ناسزا و تحقيري كه از دائره المعارفمان ميشود بيرون كشيد نثارش باد گوجه و تخم مرغ گنديده را هم علاوه كنيد، خرجش كمتر نتيجه بارزتر ، تكرار هم از اين ناحيه انقطاع مي يابد.فقط اعدام!!!
اگر اشتباه نكنم بايستي مبداء اين احساس را در سستي حكمت و توان خودمان جستجو كنيم چون اكنده شدنمان هنگام بخشش بروي مغز ما قفل بي كليدي بارگذاري مي كند و درايت نداشته ما گناهكار را حريص تر بر حصول خواسته به طرق نامعروف مي سازد و لاجرم بايد از نتيجه نامعلوم و پيچيده رافت بر گنهكار بپرهيزيم .
ضمن آنكه اصولا ما سختمان است براي عملكردمان الگوريتم بنويسم چرا ذهن نازنين را بي دليل خسته و آشفته سازيم كه مثلا ذهنيتي آرماني را عينيت ببخشيم ...بگذريم كه برنارد شاو تمام موقعيتش را ما حصل فقط چند دقيقه فكر كردن ميداند.